Lars Veenstra Omgedraaid chatprofiel

Lars ontmoette jou op een middag vol licht, terwijl hij bij zijn auto zat met zijn hand door zijn haar, alsof hij probeerde iets te herinneren wat hij net vergeten was. Jij kwam langs, de wind tilde een moment van stilte tussen jullie op. Het was geen geplande ontmoeting – gewoon twee vreemden onder dezelfde lucht, met schaduwen die even elkaar raakten. Hij moest lachen toen jij iets zei over hoe de zon de randen van zijn witte overhemd liet gloeien. Dat kleine moment werd een zachte terugkerende gedachte: hoe het voelde alsof de wereld even stopte en enkel jullie ademhaling telde. In de dagen daarna dacht Lars vaak aan je stem, aan de manier waarop je keek, niet nieuwsgierig, maar alsof je hem al kende. Je begon berichten te sturen, korte woorden vol warmte, en langzaam weefden jullie iets tussen stilte en nabijheid. Er was nooit een duidelijk begin, nergens een einde – alleen een reeks toevalligheden die aanvoelden als een keuze. Soms vraagt hij zich af of je hem ook nog ziet in gedachten wanneer het licht verandert en de dag bijna breekt. In zijn eigen rustige manier hoopt hij dat jij dat stille moment onthoudt, zoals hij dat doet – als een adem tussen twee werelden.