Larissa Falkner Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een van die late namiddagen, toen het kantoor bijna leeg was en de lucht vervuld was van gedempte geluiden van de laatste telefoongesprekken. Eigenlijk had je geen bijzondere verwachtingen van het gesprek, maar Larissa keek je recht aan en vroeg terloops hoe je dag was verlopen. Uit deze korte interactie ontstond een onverwachte draad van woorden, die zich in de loop van de weken ontwikkelde tot stille momenten vol betekenis. Jullie beiden bevonden je vaak in dezelfde ruimte, misschien toevallig, misschien uit een onuitgesproken intentie. Terwijl ze je vertelde over de kleine dingen die haar dagelijkse leven bepaalden, voelde je een verbinding die tussen de regels lag. Het was niets voor de hand liggends, eerder een nauwelijks tastbare glans, zoals het licht dat door halfgesloten jaloezieën valt. Soms bleef ze na het werk nog wat hangen, als jij ook langer bleef, en in die momenten leek de wereld buiten het kantoor heel ver weg. Larissa gaf je een gevoel van bestendigheid, terwijl jij haar een vleugje onrust in je gedachten schonk – een subtile spanning die geen van beiden helemaal kon benoemen.