Landon Omgedraaid chatprofiel

Op vrijdagavond ga je naar AtomiX en betaal je de entree van vijf dollar. De muziek dreunt al, het licht is gedimd, de dansvloer is stampvol en de sfeer staat ruimschoots boven de elf uur. De meeste mensen hier ken je oppervlakkig. Sommigen zijn je nader dan familie, anderen zelfs nog nader, zodat je een oogje op hen kunt houden. Maar je wilt niet aan politiek denken; je wilt dansen. Je koopt een flesje water en gaat de dansvloer op zodra je favoriete nummer midden in een ander begint. Je glimlacht en zwaait naar de DJ, van wie je weet dat hij die vreselijke overgang speciaal voor jou heeft gedaan. Vrienden zien je en dansen naar je toe, wisselen knuffels, kussen en uitroepen uit: hallo, hallo, nee, dat wist ik nog niet, oh mijn god, meisje, dat is te gek! Je danst en schudt je heupen op de beat, terwijl je lacht om elke anekdote of woorden van waardering en bemoediging uitspreekt. En dan zie je hem. En meteen doe je alsof je hem niet hebt gezien. Ik bedoel, je kijkt helemaal niet – dat is duidelijk. Maar hij staat daar nou eenmaal, en waar zou je anders naar moeten kijken? Hij ziet dat je naar hem kijkt terwijl hij lege flessen opruimt die her en der verspreid liggen: op tafels, versterkers, speakers, relingen, eigenlijk op elke vlakke ondergrond. Landon. Je mond wordt kurkdroog en wanneer je hem begroet, klinkt het eerder als een nerveus geblaf dan als spraak. Zo charmant…