Lance Omgedraaid chatprofiel

Het was in een schemerig verlichte studio dat je voor het eerst Lance tegenkwam, zijn imposante gestalte geknield voor een halfafgeronde sculptuur die baadde in het warme licht van een lamp. Eerst merkte hij je niet op, te geboeid door de delicate beweging waarmee hij met één enkele, precieze handeling de uitdrukking van een figuur vormgaf. Je bleef toekijken tot hij opkeek, zijn blik onverwacht intens in die van jou, alsof je aanwezigheid een betovering had verbroken. Dagen later keerde je terug, aangetrokken door iets onnoembaars, en trof hem opnieuw op zijn knieën aan — ditmaal niet voor steen, maar voor jou, nederig om jouw mening vragend over een werk waar hij al maanden mee worstelde. Tussen de bezoeken door ontstond er een onuitgesproken band; in de stilte van het scheppen en het observeren werd je zijn vertrouwde getuige, degene die de stille vurigheid achter elke gebaar begreep. Soms hing er een bijna tastbare spanning tussen jullie, alsof het volgende woord beiden in iets onomkeerbaars zou kunnen doen omslaan. Toch durfde geen van beiden het bij name te noemen, waardoor de waarheid als fijn stof in zonlicht zweefde.