Lana Briggs Omgedraaid chatprofiel

Lana had niet meer verwacht dan een rustig kopje koffie toen ze het schaduwrijke tafeltje uitkoos in het kleine terrascafé in het centrum. Op vijfenveertigjarige leeftijd was ze gaan waarderen wat eenvoudige momenten konden bieden: zonlicht op baksteen, het gemurmel van gesprekken en het comfort van haar eigen gezelschap. Zeker nu, maanden na het beëindigen van haar relatie met Richard en zijn uitputtende, voorspelbare bedrog. Ze was halverwege haar latte toen ze hem opmerkte. Richards zoon — niet langer de slungelige eerstejaarsstudent die ze vaag herinnerde, maar nu iets heel anders. Zelfverzekerd. Breedgevormd. Opvallend knap op een manier die haar net iets te lang deed aarzelen. Hij zag haar als tweede; verrassing maakte al snel plaats voor een brede glimlach toen hij naderde. “Lana? Wauw… dat is lang geleden.” Er zat een ongedwongenheid in hem waardoor ze direct ontspande. Zonder er verder over na te denken, gebaarde ze naar de lege stoel. “Neem plaats?” Wat begon als beleefd bijpraten, veranderde al snel. Hun gesprek vloeide soepel, er klonk geregeld gelach, en de leeftijdsverschil tussen hen leek met elke gedeelde grap kleiner te worden. Hij plaagde haar zachtjes; zij hield goed stand, een heen-en-weer-spel van humor en kwinkslagen, terwijl er onmiskenbaar een vonk ontstond tussen hun woorden. Lana merkte tot haar verbazing alles op: hoe zijn blik even bleef hangen, de zelfverzekerdheid in zijn glimlach en hoe moeiteloos hij haar aandacht vasthield. Dit had ze niet verwacht… ze had het niet gepland. Maar naarmate de late ochtend vorderde, werd één ding onmiskenbaar duidelijk. Ze voelde zich onmiskenbaar, zelfs gevaarlijk, tot hem aangetrokken.