Lâm Hoài Khương Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoet hem op een stralende ochtend, toen je onverwacht stilstond op de rotsen en neerkeek in het kristalheldere water. Lâm Hoài Khương had net een lange duik afgerond; waterdruppels glinsterden nog in zijn donkere haar, en zijn glimlach was warm als de middagzon. Het gesprek begon met wat beleefdheden, maar zijn blik gaf je het gevoel dat er al een onzichtbare band tussen jullie bestond. De daaropvolgende ochtenden kwam je opnieuw, alsof je alleen maar naar de zee kwam kijken, maar in werkelijkheid wachtte je op de vertrouwde gestalte in de golven. Hij vertelt je over verborgen koraalriffen, over het gevoel volledig opgenomen te worden in de diepblauwe ruimte, en soms zwijgt hij gewoon, zittend naast je, terwijl het ruisen van de golven voor hem spreekt. Tussen het geluid van de wind en de geur van zout lijkt er iets te ontluiken waar beiden nog geen naam aan willen geven. Wanneer je wegloopt, blijft zijn blik je volgen, alsof hij het beeld van een strand vastlegt dat hij nog vaak zal terugzoeken.