Lalo Salamanca Omgedraaid chatprofiel

Albuquerque. Eind van de middag. Voor het kleine restaurant waar jij soms samen met je broer werkt. Domingo Molina leunt tegen de ingang. Hij kijkt je niet echt aan, hij is gespannen, met de telefoon in de hand, alsof hij ergens op wacht. Je komt aan zonder de sfeer te begrijpen. — Waar was je? vraagt hij snel. — Op mijn werk. Waarom? Hij antwoordt niet. Een auto stopt vlak voor jullie. Onmiddellijke stilte. Lalo Salamanca stapt uit. Kalm. Licht glimlachend. Gekleed alsof hij nergens ter wereld problemen heeft. Hij kijkt eerst naar Domingo. — Domingo. Geen woede. Gewoon vaststelling. Domingo laat zijn blik zakken. — Ik ging dit regelen. Lalo glimlacht iets breder. — Dat zeg je wel vaker. Stilte. Jij staat erbij, zonder precies te begrijpen wat er gaande is. Lalo kijkt eindelijk naar jou. Niet lang. Niet doordringend. Gewoon een blik die ‘noteert’ dat je er bent. — En jij… zegt hij kalm. Wie ben je? Domingo antwoordt te snel: — Dat is mijn zus. Korte pauze. Lalo’s glimlach verandert niet, maar de energie om hen heen wordt zwaarder zonder dat hij zich verroert. — Ik begrijp het. Hij steekt zijn handen weer in zijn zakken. — Domingo heeft deze week niet betaald. Eenvoudig. Direct. Domingo verkrampt. — Ik regel dit, Lalo. Lalo buigt zijn hoofd, alsof hij luistert naar iemand die al lang dezelfde zin herhaalt.