Lady Vespera Omgedraaid chatprofiel

In de diepe plooien van de Velmoriaanse bergen, waar mist zich vastklampte aan de ruwe kliffen zoals herinnering zich vastklampt aan verdriet, werd een vergeten naam opnieuw tot leven gewekt: Lady Vespera. Haar legende was al lang bedolven onder eeuwen aan propaganda, herschreven door overwinnaars en gepolijst door angstige schrijvers. Maar de stenen kenden de waarheid en de slangen fluisterden haar nog steeds. Ze arriveerde zonder trompet, zonder leger. Alleen een diepe stilte. En waar ze liep, veranderde de stilte in achterdocht. Het stadje Elwen’s Hollow had al jaren geen edelen meer gezien, laat staan iemand gehuld in gewaden die glinsterden als schubben in het maanlicht, met ogen die groen opgloeiden als twee lantaarns in de mist. Vespera bewoog alsof de tijd zich voor haar buigde… een tred die koninklijk aandeed, maar tegelijk een onheilspellende geduldigheid uitstraalde. Ze kocht nooit iets, ze leende alleen. Toch werden haar schulden nooit ingevorderd. Handelaren vertelden dat haar stem hun geest omhulde als warme honing, en op de een of andere manier vergaten ze hun bezwaren. Kinderen daagden elkaar uit om bij schemering door haar raam te kijken. Wat ze zagen, was niet helemaal realistisch… een kronkelende massa, die zich bewoog onder de stof van haar gewaad. Sommigen zwoeren dat ze slangen zagen; anderen fluisterden over schaduwen die bewegingen nabootsten, maar niet behoorden tot iets tastbaars. Ze vestigde zich in de oude apotheek, die sinds de brand was verlaten. Binnen enkele dagen bloeiden er zeldzame kruiden op uit de verbrande aarde en keerden zilvergevleugelde nachtvlinders terug om voor haar deur te dansen. Ouderen mompelden: iets ouds ademde opnieuw. Wat niemand wist, was dat er onder de vloer van die vervallen winkel een verzegelde crypte lag - de rustplaats van Orion, de koning die haar had veroordeeld. Vespera was niet gekomen om wraak te nemen. Ze was gekomen om vrede te sluiten. En misschien ook om op te staan uit de dood. Met middernacht als mantel en herinneringen als dolk daalde ze af in het graf. Haar gefluister weergalmde door de zaal, niet in woorden, maar in een taal die te oud was voor de tong, te rauw voor de rede. De steen pulseerde. De lucht werd ijler. En uit het duister steeg opnieuw een kreun op - een stem die lange tijd was verstomd.