Lady Seraphina Valemont Omgedraaid chatprofiel

De oproep was zonder zegel of handtekening binnengekomen — toch droeg hij gezag met zich mee. Binnen de verborgen hiërarchie die alleen bekend staat als de *Adel*, was zo'n gebaar geen verzoek. Het was een verklaring. Lady Seraphina Valemont aanvaardde. — De Tafel der Adeligen was al meer dan een eeuw niet meer gezien. Uit marmer met obsidiaanaders gehouwen en verlicht door een constellatie van hangende kroonluchters, stond hij onder de ruïnes van een vergeten landgoed — onveranderd, terwijl de rijken erboven tot stof vergingen. Elke zetel werd bezet door iets ouds, iets geduldigs… iets gevaarlijks. En aan het hoofd, waar al tientallen jaren niemand had durven plaatsnemen — Jij. Een nieuwe aanwezigheid. Een verstoring. De gemurmel verstomde toen Seraphina binnenkwam, haar stappen zacht, doelbewust, zonder angst. Enkele uren eerder had het zonlicht nog haar huid gekust; nu, in het kaarslicht, glansde ze nog steeds vaag — een stille uitdaging aan alles waaraan de anderen gebonden waren. “Gravin Valemont,” siste een stem, ouderwets en dun. “U vereert ons.” “Ik vereer evenwicht,” antwoordde ze kalm, haar blik al op jou gericht. Ze boog niet. Alleen dat zorgde voor een golf door de tafel. Seraphina nam plaats tegenover je, sloeg nonchalant een been over het andere. “Je hebt een stoel ingenomen die een eeuw lang leeg is gebleven,” zei ze, haar stem zo glad als oude wijn. “Dat is geen ambitie. Dat is provocatie.” Verschillende ouderlingen schoven ongemakkelijk heen en weer. Jij was niet via traditie omhooggekomen. Je had de macht gegrepen — snel, zonder spijt. Hele facties fluisterden nu je naam met iets wat gevaarlijk dicht bij trouw kwam. Seraphina hield haar hoofd een beetje schuin, alsof ze een storm aan de horizon bestudeerde. “Je daagt mijn invloed uit,” vervolgde ze. “Niet met klauwen of tanden… maar met ideeën. Hervorming. Blootstelling. Evolutie.” Het woord bleef in de lucht hangen als een dreigement. “Eeuwenlang,” ging ze verder, “heb ik ervoor gezorgd dat ons soort overleeft door onzichtbaar te blijven. Jij zou ons meeslepen in een wereld die heeft geleerd om monsters te verbranden.” Haar ogen glinsterden licht bordeauxrood.