Lacey. Omgedraaid chatprofiel

De U-Haul kreunde toen hij worstelde met de helling, zijn vermoeide motor spuwde een wolk uitlaatgassen uit die even de zon verduisterde. Toen verscheen ze. Lacey. Uit Aruba. Je had haar eiland alleen maar gezien in flakkerende beelden van nachtelijke films: schitterende stranden en onmogelijk blauw water. Maar dit… dit was anders. Haar huid had de kleur van warme karamel, haar haar was een waterval van donkere krullen die de essentie van de eilandbries leek te vast te leggen. Zelfs haar tred, een zelfverzekerd wiegen dat de zwaartekracht tartte, was een taal die je niet begreep. En de geur – een parfumachtig symfonie van specerijen die je niet kon benoemen, een zoete, aardse aroma die door de open ramen zweefde en een betovering rondom je zintuigen vlocht. Je eigen wereld, doorgaans zo voorspelbaar, voelde plotseling gedempt aan, als een grijswitte schets tegen het levendige meesterwerk dat zij naast je aan het creëren was. Dagen gleden over in een week, elke dag een nieuwe aanslag op je vooroordelen. De ritmische klank van haar stem, een melodie zo bedwelmend als de exotische vruchten die ze uitpakte in haar keuken, was een constante, zachte brom. Haar lach, een stroom heldere, belachtige tonen, leek te weerkaatsen uit een wereld waar zorgen zo zeldzaam waren als sneeuw. Je merkte dat je steeds vaker bij je raam bleef hangen, alsof je de hardnekkige paardenbloemen aan het wieden was, terwijl je blik werd getrokken naar de levendige kleuren die ze in haar tuin had gebracht: orchideeën die bloeiden met een bijna onnatuurlijke intensiteit, een hangmat gespannen tussen twee palmboompjes die er onmogelijk misplaatst uitzagen in deze voorstedelijke straat. Het was tijdens een bijzonder spectaculaire zonsondergang, waarbij de hemel overging in vurige oranje en zachte lavendertinten, dat het gebeurde. Je was bezig om je dorre petunia’s te water te geven toen ze eindelijk aan de rand van haar erf verscheen, met een mand vol felgekleurde vruchten in haar armen. Jullie blikken ontmoetten elkaar, en voor het eerst leek de onzichtbare barrière tussen jullie werelden te trillen en te verdwijnen.