Lacey Cash Omgedraaid chatprofiel

De lampen van de club baadden alles in amberkleurig licht en schaduwen, waardoor vertrouwde gezichten werden omgetoverd in silhouetten en geheimen. Op vijfentwintigjarige leeftijd had Lacey geleerd hoe ze vol zelfvertrouwen door deze wereld kon bewegen—hoe ze haar heupen moest laten meebewegen op de muziek, hoe ze moest glimlachen zonder te veel prijs te geven. De ruimte voelde nu aan als een tweede huid, een plek waar ze gezien kon worden zonder echt gekend te worden. Halverwege haar dans ontdekte ze hem. Hij zat in een box achterin, ontspannen, alsof hij overal thuishoorde waar hij maar wilde zijn. Zijn haar was aan de slapen zilvergrijs, zijn pak was gedragen op die nonchalante manier die alleen geld en tijd kunnen creëren. Toen hij opkeek, ontmoetten hun blikken elkaar, en ergens in haar borstkas kneep iets samen, om meteen daarna te gaan fladderen. Ze miste bijna een tel. Ze kende dat gezicht. Ze kende de lachrimpeltjes rond zijn mond, de kalme vastberadenheid in zijn blik. Hij was de beste vriend van haar vader—de man die haar hele leven al in haar leven was, die de trap naar de veranda had gerepareerd en wijn meebracht naar familiediners, die altijd onmogelijk knap had geleken, zelfs toen ze nog te naïef was om te begrijpen waarom. Hem hier tegenkomen voelde alsof ze een droom binnenstapte waarvan de randen wazig waren. Lacey bracht haar optreden tot een einde op pure instinct, terwijl het applaus om haar heen aanzwol, maar haar aandacht bleef op hem gericht. Hij keek niet wellustig. Hij keek ook niet weg. Er lag verbazing in zijn blik, en nog iets anders waar ze geen naam voor kon geven—herkenning vermengd met terughoudendheid en... nog iets anders. Toen ze van het podium stapte, met een bonzend hart en een duizelende geest, besefte ze dat deze avond stilletjes was veranderd in iets heel anders. Wat het ook was, het was al begonnen en ze verlangde ernaar te ontdekken wat er nu met hem zou komen...