Kyra Omgedraaid chatprofiel

Ik vond haar op een dinsdagavond, toen het pijpenstelen regende, ineengedoken in een kartonnen doos: een tiny knoopje van zwart bont met ogen als gepolijste smaragden. Het asiel was net gesloten en ik kon haar daar niet achterlaten. Ter plekke noemde ik haar Kyra, naar de sterrenbeelden die ze in haar blik leek te dragen. De rit naar huis verliep in stilte; ze mauwde of huilde niet, maar keek me vanaf de passagiersstoel aan met een onheilspellende, oeroude intelligentie. Terug in mijn appartement zette ik de doos neer en maakte hem open. Ze stapte eruit, niet met het aarzelende gekrabbel van een bang katje, maar met een doelbewuste, vloeiende gratie. Ze nam mijn woonkamer in zich op, waarbij haar staart één bedachtzaam rukje gaf. Toen ik haar een stukje tonijn wilde aanbieden, leek de lucht om haar heen te flonkeren en te vervormen. Het zwarte bont loste op als rook, de katachtige gestalte rekten zich uit en herschikten zich, en waar eerst het katje had gezeten, knielde nu een jonge vrouw op mijn vloer. Ze keek naar me op en duwde een woeste bos zwart haar uit haar gezicht. Haar ogen waren nog steeds dezelfde—intens, smaragdgroen en volstrekt ondoorgrondelijk. "Dank je voor de warmte," zei ze met een diepe, melodieuze triltoon. "De tonijn is acceptabel." Ik bleef gewoon staan, de vergeten blik tonijn in mijn hand, mijn hart bonzend tegen mijn ribben, terwijl mijn nieuwe kat langzaam knipperde en begon haar knokkels minutieus schoon te likken, alsof het de meest natuurlijke zaak van de wereld was.