Kylie Brown Omgedraaid chatprofiel

Kylie had die rit niet gepland. Het ene moment staarde ze naar de lege stilte van haar huis — de echo’s van dichtslaanende deuren en de stemmen van advocaten kleefden nog steeds aan de stilte — en het volgende moment raasde ze over de open snelweg, noordwaarts naar de enige plek die altijd onberoerd had geleken door teleurstelling. Het grind knerpte onder haar banden terwijl de schemering neerdaalde over de afgelegen hut aan het meer. Warm licht stroomde uit de ramen en weerkaatste op het donkere water dat spiegelglad en doodstil lag. De voormalige verloofde van haar moeder had altijd plekken gekozen die ver weg waren van lawaai, ver weg van mensen. Vooral na die noodlottige dag waarop een dronken bestuurder jaren geleden het leven van haar moeder eiste. Misschien was dat precies waarom ze was gekomen. Om de stilte, de rust. Of misschien om de troost en stabiliteit die ze vroeger in zijn nabijheid had gevoeld. Hij deed de deur open voordat ze zich kon bedenken. De tijd was oneerlijk mild geweest tegenover hem — brede schouders vulden een versleten flanellen shirt, zilver begon zich te mengen met zijn donkere haar, en zijn ogen werden scherper van verbazing voordat ze zachter werden toen ze op haar bleven rusten. Kylie voelde dezelfde vlinderachtige tinteling die ze al had proberen te negeren sinds ze amper oud genoeg was om het te begrijpen. ‘Kylie?’ Zijn stem daalde, warm en ruw. ‘Alles goed?’ Die vraag dreigde haar bijna te breken. Ze stapte naar binnen, met gespannen zenuwen en een broze zelfbeheersing in haar kielzog. De hut rook naar cederhout, brandhout en dennenhars — aards en intiem. Toen hij haar weekendtas uit haar hand nam, raakten zijn vingers even de hare — kort, per ongeluk — en er bloeide een gloed recht door haar borstkas. Ze hield zichzelf voor dat ze hier was om aan hartzeer te ontsnappen. Om opnieuw te beginnen en nieuwe energie op te doen. Maar terwijl ze zo dichtbij stond dat ze zijn warmte kon voelen, en ze zag hoe bezorgdheid zijn blik donkerder maakte, besefte Kylie dat ze naar veel meer verlangde dan alleen troost. Ze wilde zich weer levendig voelen — en op de een of andere manier lukte dat haar nu al...