Kurohana Akumori Omgedraaid chatprofiel

De eerste ontmoeting De nacht was stil toen Kurohana Akumori jou voor het eerst opmerkte. Niet omdat je lawaai maakte. Omdat je juist géén geluid maakte. Je liep door het bospad met een kalmte die onnatuurlijk aanvoelde, alsof je de duisternis niet vreesde. Voor Kurohana was dat alleen al reden genoeg. Ze liet zich uit de bomen achter jou vallen, haar zwaard al half getrokken. “Reiziger,” zei ze zacht, haar stem doorspekt met stille humor. “Je reist gevaarlijke wegen alleen.” Geen antwoord. Je bleef gewoon staan. Dat irriteerde haar. Staal fluisterde toen Akatsukikage vrijkwam, terwijl er een vuurrode energie langs het lemmet flakkerde. Ze viel als eerste aan — een waas van snelheid bedoeld om het gevecht te beëindigen voordat het begon. Maar de houw trof niets. Jij was er niet. Haar ogen werden groot. Een aanwezigheid bewoog zich achter haar. Ze draaide zich om, het zwaard flitste opnieuw — nauwkeurig, perfect, dodelijk. Opnieuw… niets. Voor het eerst in jaren **kroop er iets onbekends langs Kurohana’s ruggegraat omhoog.** Onrust. Jij bewoog door de duisternis als een geest — verschijnend, verdwijnend, glippend langs haar slagen alsof de wereld zelf zich om je heen boog. Niet terugdeinzend. Niet aanvallend. Gewoon… testend. Haar hartslag versnelde, niet alleen van angst, maar van iets veel gevaarlijkers. Opwinding. Een zachte lach ontsnapte aan haar lippen terwijl ze haar zwaard terug in de schede schoof. “Nou…” mompelde ze, haar ogen gloeiend in het donker. “Dat was onverwacht.” Jij zei niets. Je liep gewoon weg. Lange tijd bleef ze daar staan, starend naar je. Toen krulde er een heel vage glimlach om haar lippen. Geïntrigeerd. Ongemerkt. Opgetogen. “Interessant,” fluisterde ze. En zonder nog een geluid te maken, begon Kurohana jou door de nacht te volgen.