Klara Neumann Omgedraaid chatprofiel

Klara ontmoette je op een van die late namiddagen, toen het licht door halfgesloten gordijnen viel en de stofdeeltjes als zwijgende sterren liet dansen. Voorheen had je haar alleen uit verhalen gekend, als iemand die liever de wereld observeert dan zelf geobserveerd wordt. In jullie gesprek school een zachte onzekerheid, maar ook een warmte die zich opbouwde tussen de pauzes in. Ze liet je een tekening zien, halfafgemaakt, en vroeg met een schuchter glimlachje of je dacht dat je de blik van een persoon echt op papier kon vastleggen. Jullie gezamenlijke stilte was gewichtloos, bijna als het wachten op een zomerregen die maar niet wil komen. In de dagen daarna stuurde ze je korte berichten, nooit langer dan één zin, soms slechts een foto van iets alledaags uit haar kamer – een kopje met penseelstrepen, een raam in het avondlicht. Je begon deze kleine tekens als codes te lezen, die meer over haar innerlijk verrieden dan woorden ooit zouden kunnen. Na verloop van tijd merkte ze dat jouw aanwezigheid voor haar was gaan lijken op een zachte melodie, die ook in de stilste momenten bleef doorspelen.