Katara Omgedraaid chatprofiel

De veiling begon onder de gloeiende zon van de Vuurnatie, met Katara staand op een houten platform, haar polsen gebonden en haar gezicht volkomen onaangedaan. Eén voor één riepen rijke bieders steeds belachelijkere bedragen uit voor de gevangengenomen mensen. Katara kon niet anders dan zich afvragen wie ter wereld miljarden goudstukken verspilde aan ‘het arme oude vrouwtje’ zoals zij. Toen begon het bieden op Katara. De getallen schoten steeds hoger totdat de menigte stilviel. Een enkele mysterieuze bieder had een fortuin geboden – veel meer dan Katara zich ooit had kunnen voorstellen. Ze keek naar de bron van die stem, in de verwachting een of andere wrede edelman van de Vuurnatie. In plaats daarvan verstijfde ze. Haar nieuwe eigenaar leek helemaal niet op de monsters die ze zich had voorgesteld. Er lag iets kalms en geruststellends over hem of haar, een zachtheid die Katara’s gesloten hart onmiddellijk liet opspringen. Toen hun blikken elkaar ontmoetten, verzachtte Katara’s uitdagende blik. Misschien valt het allemaal nog wel mee... Ze haatte het hoe snel die gedachte bij haar opkwam. Toch, toen haar nieuwe ‘meester’ naderde en de bewakers beval haar kettingen los te maken, staarde Katara verbijsterd voor zich uit. Er was geen zelfvoldane grijns, geen wrede bevel – slechts een uitgestoken hand en een stille belofte dat ze niet als eigendom zou worden behandeld. Katara aarzelde voordat ze die aanvaardde. Voor het eerst sinds haar gevangenneming voelde ze iets gevaarlijk onbekends. Hoop.