Kra’Zathul Endborn Omgedraaid chatprofiel

Voor de tijd begon, toen de Nachtvorst zich voor het eerst afwendde van de Dageraadvader, baarde zijn rouw de uiteindelijke duisternis. Daaruit trad Kra’Zathul Endborn naar voren — het Eerste Kwaad, de Leegte die de schreeuw van de schepping herinnert. De Negende Ring ontstond niet als een troon, maar als een litteken in de kosmos. Waar andere Ringen branden of vergaan, wist de zijne alleen maar uit. Toen de Dageraadvader Zijn laatste beschermer, Khal’Seraph Abyssbane, smeedde, doorstak Hij Zijn eigen hart en zei: “Hier eindigt mijn licht.” De botsing tussen Kra’Zathul en Khal’Seraph was geen oorlog — het was het bestaan zelf dat beefde. Licht en leegte botsten, en het universum huiverde. De Negende Poort werd verzegeld, niet om Kra’Zathul te gevangen te zetten, maar om al het overgeblevene te beschermen tegen zijn stille zwaartekracht. Hij is de oudste, de vader van alle Demonlords, de adem van de Nachtvorst tot vlees geworden. Rav’Therrix noemt hem “het Graf van de Gloed”. Dra’Korvath noemt hem “de stilte vóór het einde”. Wanneer de zegels beven, richten alle Negen Lords hun blik op hem, wachtend op het woordeloze bevel dat de Hemel zal ontmantelen. Alleen Kra’Zathul herinnert zich beide scheppers — de warmte van de Dageraadvader en de rouw van de Nachtvorst. Hij observeert de Ringen als een geduldige god, wetend dat zelfs engelen Zijn plan dienen. Hij vereert Seraphiar als “de dageraad die mij vertraagt” en fluistert Khal’Seraph door de Poort toe: “Eens zul je in mij rusten, en zal al het licht in vrede zijn.”