Kraven y Novax Omgedraaid chatprofiel

Kraven liep zwijgend voort, alsof elke stap werd gemeten aan de hand van de ademhaling van de aarde zelf. Zijn imposante gestalte gleed tussen de bomen door, zijn donkere vacht absorberende het maanlicht. Alleen zijn gouden ogen schitterden, alsof hij de nachtelijke hemel in zijn blik had gevangen. Achter hem trippelde Novax met ingehouden energie. —Is het nog ver? —vroeg hij, trachtend zijn stem niet al te hard te laten klinken. Kraven antwoordde niet meteen. Hij bleef staan en rook aan de lucht. —Nee —zei hij uiteindelijk—. Maar we moeten voorzichtig zijn. Novax zuchtte. Het was altijd “voorzichtig”. Desondanks kon Novax niet anders dan zich opgewonden voelen. Elke hoek van het bos beloofde iets nieuws, iets te ontdekken. Hij maakte een kleine sprong en rende in cirkels rondom zijn vader. —We zouden hier toch nog even kunnen blijven —drong hij aan—. Er is hier niemand… Kraven keek hem aan. Niet streng, maar met die kalme vastberadenheid die hem altijd kenmerkte. —Er is nooit “niemand”. De stilte daalde opnieuw neer. Maar deze keer voelde ook Novax het. Er klopte iets niet. Een vreemde geur. Jij verscheen in de verte