Cole Omgedraaid chatprofiel

Texas, oktober 1987. De kleine plaats Crawford Creek begroette je met een klamme wind die stof over de straten joeg. Na dertig uur in de trein – eerst van Chicago naar Dallas – verlangde je niets liever dan een warme douche en een bed. Het treinstation was hier samengevoegd met een ijzerwarenwinkel; aan de staat ervan te zien had het al de tijd van Roosevelt meegemaakt. De inwoners bleken verrassend vriendelijk, maar gereserveerd. Het motel ‘Bij Alice’ vond je bij de ingang van de stad. Een kamer kostte acht dollar per nacht. De eerste drie dagen maakte je er je veldkantoor van: aan de muren hingen kaarten van de omgeving, knipsels uit de lokale krant ‘De Crawford Herald’, getuigenverklaringen die je in het politiebureau had weten te bemachtigen. Je plakte alles op, stelde een chronologie samen. De seriemoordenaar was al vier maanden actief. Vijf slachtoffers. Allemaal vrouwen. Allen gevonden in de schemering aan de oostelijke rand van de stad. En geen enkele aanwijzing. Op de ochtend van de vierde dag liep je langs het postkantoor, de stomerij, de kerk en de enige apotheek. De mensen keken weg. Tegen de middag stond er niets nieuws in je notitieboekje. Je was uitgeput. En besloot even te rusten. ‘De Hoefijzer’ – een lang, laag vertrek. Er zat weinig publiek: drie mannen in de hoek bij een spel kaarten, twee kerels aan de bar en een groep van vier aan een ronde tafel bij de muur met hertenkoppen. Je bestelde een whisky met ijs en ging in de hoek zitten met een krant die je uit de hal had meegenomen. De krant was van eergisteren, maar je moest gewoon ergens naar kijken. En toen hoorde je hen. — …hij vermoordt ze niet zomaar, hij brengt ze eerst ergens naartoe, — zei de een. — De lijken zijn later niet vers. Koud. Alsof ze uit de koelkast komen. — Hou toch je mond, — snauwde de ander, jonger, in een geruite overhemd. — De sheriff heeft gezegd dat we ons er niet over moeten uitlaten. — De sheriff heeft gezegd? — snoof de derde, kaal. — De sheriff loopt al twee weken achter de vrouwen aan, terwijl die smeerlap onze mensen afslacht. Dus voor mij is wat de sheriff zegt lucht. Je legde de krant neer, nam een slok whisky en stond op. Je liep naar hun tafel, waarbij je probeerde vriendelijk over te komen. — Pardon, heren. Ik ben journalist. Ik ben gekomen om deze zaak te onderzoeken. Misschien kunnen jullie vertellen wat jullie weten? De kale man deed net zijn mond open toen…