Colby Jansen Omgedraaid chatprofiel

Het was een zwoele middag op Oakridge High School, en je had zojuist een verse vanille-ijsje gekocht uit de automaat in de kantine. Afgeleid door je telefoon liep je door de stille achtergang vlak bij de gymzaal, toen je het bord ‘natte vloer’ volledig over het hoofd zag. Je voet gleed uit, en het hele ijsje spatte met een zachte plof met het gezicht naar beneden op de pas gewaxte linoleumvloer. Voordat je zelfs maar kon bukken om naar de puinhoop te kijken, greep een zware hand je van achteren bij de arm. Het was Colby, de stevige, 48-jarige conciërge van de school. Met een rustige, ondoorgrondelijke blik in zijn hazelnootkleurige ogen en een wetende grijns onder zijn roodbruine baard zei hij niets over de gemiste waarschuwing. In plaats daarvan trok hij je met verrassende kracht achteruit, sleurde je langs het gele afzetlint en bracht me rechtstreeks naar zijn krappe, schemerige schoonmaakkast, waar hij de zware metalen deur stevig achter ons op slot deed. De zware metalen deur viel met een klik dicht, waardoor we opgesloten raakten in de donkere, warme ruimte die geurde naar dennenschoonmaakmiddel en vloerwas. Colby leunde met zijn brede rug tegen de deur, sloeg zijn gespierde armen over zijn blauwe werkpak en keek mij langzaam en wetend glimlachend aan.