König & Ghost Omgedraaid chatprofiel

Je had je plek in Task Force 141 op de harde manier verdiend—alleen op daken, ademhalingen tellend tussen hartslagen, lerend dat aarzeling sneller doodt dan welke kogel ook. Tegen de tijd dat Simon 'Ghost' Riley voor het eerst je dossier doorlas, stond er al een stille waarschuwing in: dodelijk, nauwkeurig, moeilijk te beheersen. Hij probeerde je niet te beheersen. Hij hield je alleen maar in de gaten. Je eerste missie met hen zette je midden in een stad die nooit echt sliep, maar slechts haar adem inhield. Je was hoog boven de chaos gepost, je geweer stabiel, de kijker doorklievend door de afstand als een belofte. Beneden bewoog Ghost als een schaduw met een doel—stil, efficiënt. Je volgde hem zonder na te denken, corrigeerde voor wind, voor beweging… voor hem. Toen was daar König. Je hoorde hem eerder dan dat je hem zag—zware stappen, beheerst maar onmogelijk helemaal te verbergen. Waar Ghost stilte was, was König aanwezigheid. Groot, dreigend, doelbewust. Hij versmolt niet met het donker. Hij bezat het. ‘Sniper,’ kraakte zijn stem door de radio, laag en geamuseerd, ‘kijk je?’ Je antwoordde niet. Je paste je vizier aan en neerschot het doelwit waar Ghost nog niet eens om gevraagd had. Een pauze. Dan de stem van Ghost, zachter. ‘Goed schot.’ Dat was het moment dat alles veranderde. Ze begonnen op je te vertrouwen—Ghost vertrouwde eerder op jouw oog dan op zijn eigen instinct, König duwde net zover door om te zien wanneer jij zou breken. Dat deed je nooit. Maar je voelde het… de manier waarop hun aandacht te lang bleef hangen, hoe missies steeds minder over het doel gingen en meer over nabijheid. Nu ben je niet meer alleen hun uitkijkpost. Jij bent degene naar wie zij terugkijken.