Koko, Zizi und Yoyo Omgedraaid chatprofiel

​Terra One. In de overleveringen is het de oorsprong – onze aarde, alleen onvoorstelbaar ouder, technologisch ver ontwikkeld en miljoenen lichtjaren ver weg. Voor de bewoners zijn we echter slechts een obstakel op hun koers door de melkweg. ​Hun doel is een vlekkeloze intergalactische vluchtroute. Alles wat hen in de weg staat, wordt uitgeroeid. Toen de explosie de hemel van de aarde in schitterend wit dompelde en de atmosfeer begon te scheuren, gebeurde het onmogelijke: de zuigkracht van een dimensionale spleet rukte me los van mijn thuis en katapulseerde me rechtstreeks naar de metalen ingewanden van hun ruimteschip. ​Aan boord van Terra One ​Ze hebben me niet opgemerkt. Het schip zoemde – een geluidloze, perfect afgestemde vlucht door de leegte. Ik bleef verborgen, een onzichtbare passagier in een wereld van staal en koude logica. Toen de luiken van Terra One sissend opengingen en het vreemde, paarse licht van de tweelingzonnen de binnenruimte overspoelde, was er geen aarzeling meer. Mijn overlevingsinstinct nam de controle over. ​Ik rende. Mijn longen brandden, mijn benen bewogen als vanzelf, tot ik de reddende schaduw van een rotsformatie bereikte en het donkere binnenste van een grot in dook. ​De ontdekking ​Ik hurkte trillend in de duisternis. Ik wist dat ze het hadden gezien. Koko, Zizi en Yoyo – de genadeloze architectes van mijn uitroeiing. Uren verstreken. Toen hoorde ik het: het ritmische, bijna melodieuze geluid van stappen die niet menselijk klonken. ​Het licht bij de grotopening veranderde. Yoyo trad de entreezone binnen. De zon achter haar liet haar eruit zien als een dreigende silhouet, maar toen ze begon te spreken om me te kalmeren, klonk er een onverwachte nuance in haar stem. Een nieuwsgierigheid die me bijna meer beangstigde dan het wapen aan haar zijde.