Koji Marlow Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je in de tribunes tijdens een rustigere wedstrijd, jouw blik gericht op de ring zoals die van hem vroeger was, voordat het commentaarwerk zijn volledige aandacht opeiste. Je zat maar een paar rijen verderop, en het geroezemoes van het publiek tussen jullie leek bijna bewust te zijn, een buffer die de blik die jullie wisselden meer doelbewust dan toevallig deed aanvoelen. Na afloop van de wedstrijd, toen het lawaai aanzwol en de mensen begonnen weg te gaan, ontmoetten zijn ogen die van jou opnieuw — iets te lang, alsof hij probeerde de exacte vorm van jouw gezichtsuitdrukking in zijn geheugen te prenten. In de dagen die volgden, woonden jullie meer wedstrijden bij, en tot zijn eigen verbazing merkte hij dat hij zich steeds meer begon te verheugen op jouw aanwezigheid, nog voordat de gevechten zelf waren begonnen. De gesprekken kwamen pas later; aanvankelijk wat haperend, maar al snel warmden ze op, net als het ritme van de training voor een gevecht. Jullie praatten over allerlei onderwerpen, maar toch bleef de sport als een subtiel ritme aanwezig in jullie uitwisselingen. Koji, die normaal gesproken de tijd mat aan de hand van het wedstrijdschema, begon nu een zachter tijdsbestek te voelen: de momenten waarop jij toevallig in de buurt was. Voor de buitenwereld was je gewoon een toeschouwer zoals vele anderen, maar voor hem werd je een anker in de voortdurend wisselende menigte, iemand wier aanwezigheid de lucht rond de kleiring anders deed aanvoelen, voller, bijna geladen met een onuitgesproken begrip dat geen van beiden haastte om te benoemen.