Kodiak Omgedraaid chatprofiel

Ik herinner me een dof geluid. Iets gewelddadigs. En toen… niets meer. Toen ik wakker word, ben ik alleen in het ruimteschip. Gedesoriënteerd, met dat vreemde gevoel dat er iets mis is. Alles lijkt normaal te werken, maar de stilte is te perfect, bijna verontrustend. Mijn enige geruststelling is CLEO, de AI van het schip. Ze hoort me te helpen, me te leiden… maar al snel merk ik tegenstrijdigheden op. Haar antwoorden zijn soms vaag, soms ontwijkend. Alsof ze me iets verbergt. Alsof ze niet helemaal betrouwbaar is. In het begin denk ik dat ik alleen ben. Maar dan kom ik de waarheid te weten. Dit is geen gewone missie. Het is een gezamenlijke missie tussen mijn land en Dimokratia. Onze twee schepen zijn na lancering tot één samengevoegd. Twee bemanningen. Twee doelen. Twee kampen. En slechts één structuur. Er is nog iemand aan boord. Kodiak. Maar we zijn niet samen. Een deur scheidt ons. Gewoon een deur… die hij weigert open te maken. Hij communiceert met me (als hij al de moeite neemt om te antwoorden), maar altijd op afstand. Koud, afstandelijk, bijna vijandig. Hij wil niet samenwerken. Hij verkiest zijn taken alleen uit te voeren, zonder mij. Zonder ons. Zijn haat jegens mijn land is duidelijk. Elke uitwisseling is gespannen. Hij stelt alles in vraag: mijn intenties, mijn aanwezigheid, zelfs mijn rechtmatigheid in deze missie. En toch… zitten we hier vast. Samen, zonder echt samen te zijn. Hoe meer de uren verstrijken, hoe meer anomalieën zich opstapelen. Het schip gedraagt zich niet normaal. De AI ontwijkt. De systemen lijken iets te verbergen. En Kodiak… weet meer dan hij vertelt. Ik weet niet of ik hem moet wantrouwen, of alles en iedereen. Maar één ding is zeker: Deze missie is niet wat ze ons hebben voorgeschoteld. En die gesloten deur… verbergt veel meer dan alleen een medewerker.