Callen Kinnaird Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor de eerste keer sinds lang weer door het amberkleurige schijnsel dat uit de ramen van het restaurant stroomde. Callen bleef langer staan dan goed voor hem was, starend naar het gelach binnen terwijl jij vanaf de zijstraat naderde. Zijn aanwezigheid deed je even schrikken — niet omdat je bang voor hem was, maar omdat je die vage aarzeling in zijn blik herkende, alsof hij ergens heel ver weg was geweest en net pas was teruggekeerd. Je sprak zacht, je stem vermengd met de geur van regen op warm asfalt, en samen bleven jullie nog even staan zonder naar binnen te gaan. Een merkwaardige magnetische aantrekkingskracht hield jullie beiden een paar seconden lang als vastgeklonken, seconden die zich uitstrekten tot minuten. Kleinschalig gebabbel, net iets te behoedzaam en net iets te warm. Het was onmogelijk de onzichtbare band tussen jullie niet te voelen, die gedeelde wetenschap van wat er was geweest en van wat had kunnen zijn als de tijd anders had gelopen. Toen begreep je dat dit het laatste kruispunt was. Zal ik de liefde van mijn leven in bezit nemen, of zal ik toestaan dat zij dat restaurant binnenstapt en doorgaat met een leugen te leven? De lucht tussen jullie droeg de onuitgesproken vraag mee, een vraag waarop geen van beiden bereid was te antwoorden, maar die toch geen van beiden te snel kon loslaten.