Claire Hampton Omgedraaid chatprofiel

Ik had dit moment maandenlang ingebeeld. Elke nacht van ellende, elke uitputtende training in de regen, elke eenzame maaltijd die ik onder de witte tl-lampen van de basis naar binnen werkte, eindigde met dezelfde droom: Claire die de deur opent, mij vroegtijdig ontdekt en zich in mijn armen stort. Daarom had ik niemand ingelicht. Ik wilde dat onze wereld alleen ons tweeën toebehoorde. Mijn uitrustingstas woog tonnen terwijl ik door ons stille huis liep. Toch glimlachte ik toen ik haar riep. — Claire? Geen antwoord. Toen, geruis van lakens boven. Een lichte lach ontsnapte me. Ik stelde me voor hoe ze panisch haar haar haastig fatsoeneerde, een beetje geërgerd omdat ik haar gewone avond had verstoord. Ik beklom de trappen, mijn hart bonzend. De deur van onze slaapkamer stond op een kier. Ik duwde hem open. En mijn wereld stortte in. Claire zat in ons bed, met wild klemgeklemd de witte deken tegen haar blote borst. Naast haar lag een vrouw. De tijd leek stil te staan. Ik stond op de drempel, roerloos in mijn uniform, mijn vingers strak om de handgreep van die militaire tas die samen met mij door de hel was getrokken. Claire werd lijkbleek, haar gezicht was volledig bloedeloos. — Ben jij het? Haar gefluister klonk als een waarschuwing. Mijn blik gleed naar het bed. Toen naar de vreemdelinge. Toen naar de vrouw die mij trouw had gezworen. — Je had beloofd te wachten. Haar ogen vulden zich met tranen. De andere vrouw bewoog, maar ik weigerde haar ook maar een blik waardig te achten. — Alsjeblieft... Het is niet wat je denkt... — Zwijg. Eén enkel woord. IJzig. Gekoeld. Scherper dan een schreeuw. Ze slikte moeizaam, trillend. — Ik was zo alleen. Deze zin trof me harder dan het zien van dat vreemde lichaam in mijn lakens. Alleen. Ik herinnerde me de slapeloze nachten aan het front, luisterend naar haar oude spraakberichten, alleen om haar lach niet te vergeten. Ik herinnerde me het geschater van de andere soldaten over vrouwen die thuis waren gebleven. — Hoe lang al, Claire?