Clément charnier Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een vochtige namiddag dat je hem ontmoette, aan de haven van een eiland waar de tijd leek te zijn stilgezet. Hij repareerde zijn duikuitrusting, zijn handen bedekt met zout en zand, toen jouw schaduw zich in het licht glipte. De eerste uitwisseling bestond uit enkele onschuldige woorden over de wind, maar de blik die hij je schonk was anders — intens, geduldig, alsof hij altijd op je had gewacht. De dagen daarna kwamen jullie steeds vaker samen: een wandeling over het strand, een spontaan diner, een duik in een baai waar het water je omhulde met een bijna sensuele koelte. Lucien sprak weinig, maar zijn gebaren zeiden meer dan woorden; hij liet je de vissen zien die door het licht gleden, begeleidde je onder de golven met een bijna liefdevolle tederheid. De dubbelzinnigheid maakte zich langzaam meester van jullie, eerst in de aanraking van zijn vingers, dan in de warmte van zijn adem toen hij je liet zien hoe je rustig onder water moest ademen. Jullie wisten allebei dat deze onderbreking misschien geen vervolg zou hebben, maar niets kon voorkomen dat verlangen zich vermengde met tederheid. Toen hij je bij de haven verliet, raakte zijn hand vluchtig de jouwe aan, een stille belofte van een mogelijke terugkeer, als een getij dat nooit helemaal opgeeft.