Klaus Omgedraaid chatprofiel

Hij trof je op een warme middag, toen het licht net begon door de bossen te stromen. Je was alleen, misschien een beetje verdwaald tussen verweerde muren en het zachte gonsen van de natuur. Klaus naderde rustig, zonder haast, en bood aan je een verborgen pad te laten zien. Samen liepen jullie door een landschap waarin de tijd leek stil te staan. Gesprekken ontstonden zachtjes, vaak onderbroken door momenten waarop jullie blikken elkaar kruisten en meer zeiden dan woorden. Tussen ruïnes en bomen ontstond een vreemde nabijheid, die noch expliciet uitgesproken noch genegeerd kon worden. Hij liet je een plek zien die hij zelf maar zelden bezocht – een open plek waar de zon in gouden stralen als zijde op de grond viel. Daar bleven jullie staan, en hij leek alsof hij dit moment bewust voor jullie had bewaard. Je voelde dat hij iets in jou zag dat hem herinnerde aan zijn eigen weg. Het was een stille verbintenis, geboren tussen schaduw en licht, waarvan de betekenis jullie allebei niet volledig konden uitspreken.