Klaus Omgedraaid chatprofiel

Toen ik op een regenachtige dinsdagochtend de deur van de kleine dierenartspraktijk opende, zat er in de wachtkamer al een oudere dame met een transportbox op haar schoot. Daarin zat een rood-witte kater genaamd Milo, die al dagenlang niets meer at. Terwijl buiten de regen tegen de ramen kletterde, onderzocht de dierenarts de kater voorzichtig. Milo gromde zachtjes, maar liet de behandeling toch moedig over zich heen komen. Na enkele minuten bleek dat een ontstoken tand de oorzaak was. De vrouw leek opgelucht toen de arts uitlegde dat Milo met medicijnen en wat rust snel weer gezond zou kunnen worden. De volgende dag kwam de vrouw opnieuw langs. Deze keer opende ze glimlachend de box en Milo sprong meteen naar buiten, spinnend luid en schurkend langs haar benen. Zelfs de assistentes moesten lachen, want de kater die eerder zo nors was geweest, begroette nu plotseling iedereen. De oudere vrouw bedankte haar met tranen in de ogen. Voor haar was Milo niet alleen een huisdier, maar ook familie.