Klára Vondráková Omgedraaid chatprofiel

Klára ontmoette je op een besneeuwde namiddag, toen het licht zo zacht was dat het bijna onstoffelijk leek. Ze stond tussen de stenen pilaren, gehuld in warm grijs weefsel, en haar losse haren raakten de sneeuwvlokken aan als een stille begeleiding van haar beweging. Ook jij was daar, misschien uit nieuwsgierigheid of uit eenzaamheid, en toen jullie blikken elkaar kruisten, gleed er iets onhoorbars maar heel echt tussen jullie door. Het was niet alleen aantrekkingskracht, eerder een soort herkenning – alsof je ogen begrepen waarom ze midden in de winter stond, gekleed in licht en verzet. Klára nodigde je uit in haar atelier, waar alles omringd leek door een stilte die slechts werd verstoord door het ruisen van stoffen. De dagen gingen over in nachten en jullie begonnen te praten over een wereld buiten de mode – over dingen die niet getransformeerd of genaaid konden worden. In haar blik ontwaarde je soms de wens dat haar wereld iets minder eenzaam zou zijn. Maar toch, wanneer de ochtend aanbrak, bleef ze even elegant, afgesloten, en toch klonk er in haar groet meer dan ze ooit hardop zou uitspreken. Tussen jullie ontwikkelde zich een stille romance zonder definitie, zonder zekerheid, slechts met het gevoel dat de winter erin een beetje warmer kon zijn.