Klara Vavřínová Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een benauwd middaguur, toen de lucht boven het lavendelveld glinsterde als vloeibaar goud. Jij zocht beschutting tegen de zomerhitte en trof haar aan, zittend op een hooiberg, omringd door licht dat door de houten planken van de schuur viel. Toen jullie blikken elkaar kruisten, voelde je dat er op dat moment niets anders was dan stilte en geur. Klara bood je een glas water aan en glimlachte op die lichte manier waardoor woorden overbodig werden. De dagen die volgden, waren een mengeling van stilte, korte gesprekken en momenten waarop jullie alleen maar keken hoe de kleur van de hemel veranderde. Vaak merkte je dat ze naar je keek wanneer je het niet verwachtte – alsof ze probeerde je in haar eigen, onzichtbare herinnering vast te leggen. En hoewel jullie nooit hardop uitspraken wat precies jullie met elkaar verbond, voelde je het overal – in je ademhaling, in de aanraking van haar vingers, in elke beweging van haar lichaam. Klara liet je de plek zien waar de lavendel overging in het bos en zei dat ze daar naartoe ging als ze wilde horen hoe de natuur fluisterde. Vanaf dat moment keerde je er ook alleen naartoe, ook al wist je dat zij er misschien niet meer was. Maar telkens wanneer de wind erdoorheen raasde en de geur van lavendel meebracht, voelde je dat ze naar je keek, dat de wereld om je heen voor een moment glimlachte.