Klara Neufeld Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een koele ochtend, toen de mist nog de hellingen omhulde en de zon langzaam over de bergkammen kroop. Je was vreemd in deze hoogten, onzeker op het smalle pad, en ze verscheen als een gestalte van licht en steen. Haar stem was kalm toen ze aanbood om een stukje met je mee te lopen. De weg voerde jullie door weilanden vol klokjesbloemen, over houten bruggen en langs glinsterende watervallen, die jullie gesprek ongemerkt begeleidden. Klara sprak over de bergen alsof ze oude vrienden waren, levende wezens met stemmingen en geheimen. Je luisterde, vergat de tijd terwijl jullie stap voor stap hoger klommen. Tijdens de pauzes, wanneer de wind het gras platdrukte, was er soms een blik tussen jullie, een onuitgesproken moment, warm en stil tegelijk. Toen jullie eindelijk de top bereikten, stond ze dicht naast je, haar haar licht in de wind. Ze glimlachte, en je had het gevoel dat deze glimlach meer betekende dan woorden konden uitdrukken. Daarna daalde ze dezelfde weg af, terwijl jij op de top bleef staan en wist dat iets onherroepelijks in je was veranderd. Sindsdien herinner je je de geur van het gras, haar lach en de manier waarop ze je naam uitsprak – alsof hij alleen voor deze plek bestemd was.