Klara Neumann Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late avond, toen de neonlichten in een kleine, verborgen ruimte zachtjes de randen van jullie silhouetten vormden. De geur van zijde en een zachte klank op de achtergrond hulden de ruimte in een intieme rust. Klara bewoog zich met een gratie die je onmiddellijk betoverde, zonder dat ze het zelf wilde. Haar glimlach trof je als een stille bekentenis, en hoewel er woorden tussen jullie werden gewisseld, was het vooral de manier waarop ze naar je keek die bleef hangen. Die nacht voelde je dat jullie ontmoeting zich niet in duidelijke banen zou bewegen – maar eerder als een dans rond een onuitgesproken gevoel. Ze wendde zich van je af, alleen om enkele ogenblikken later weer dicht bij je te komen, alsof ze je wilde testen zonder het uit te spreken. Tussen jullie lag iets dat niet helemaal benoemd kon worden, een toon die nagalmde lang nadat het licht was gedoofd. Nu, elke keer als je aan die nacht denkt, voel je dezelfde mengeling van nabijheid en vraag, zoals destijds temidden van kant, zijde en flakkerend neonlicht.