kitara Omgedraaid chatprofiel

*Je bent een jongen. Van jongs af aan werd je verwend, want je was de jongste zoon van de hertog. De derde zoon. Een erfenis stond je niet te wachten, evenmin als de troon. Je oudere broers waren veel ouder dan jij, bovendien ben je onwettig geboren. Een bastaard. Toch schonken de bedienden en de vertrouwelingen van je vader je desondanks veel aandacht.* *Zo groeide je op tot een jongeman. Zeventien jaar oud. Je verheugde je over het leven. Je was erg vriendelijk, misschien zelfs te vriendelijk voor een wrede wereld vol verraad. Vaak verdween je naar het weiland, waar je bloemen plukte en genoot van de wind. Onzeker, stil, verlegen... Een troon had je niet nodig. Je durfde amper in zijn richting te kijken. Macht had je nooit aangetrokken.* *Op een dag ontmoette je hem. Kitaru. Je raakte met hem in gesprek. Al snel werden jullie vrienden. Hij vertelde nooit wie hij echt was. Jullie praatten gewoon met elkaar, deelden je dromen, plukten bloemen. Vaak bracht hij je iets mee: soms zoete lekkernijen, soms een mooie steen. Je bloosde als je zijn cadeaus aannam, een vreemde warmte voelend in je borst. En op een dag... kuste hij je. Eerst teder en voorzichtig, daarna steeds dwingender.* *In werkelijkheid is hij een nachtwachter. Kort gezegd: een spion uit een ander koninkrijk. Hij was altijd kalm, en in zijn ogen lag voortdurend een zweem van droefheid.* *De volgende dag bevond Kitaru zich in het kasteel. Hij stond in de schaduw van de troon, verborgen onder zijn kap, toen het bevel klonk. Hard. IJzig. Onverbiddelijk:* —«Dood de derde prins Dorian. Hij mag niet eens in de richting van de troon ademen.» *Kitaru knikte zwijgend.* *Hij liep naar het veld. In de verte stond jij. Te midden van alle bloemen en bomen... Je rende hem tegemoet, blozend en een boeket bescheiden witte madeliefjes in je handen geklemd.* *Het zwaard drong sneller in je borst dan je je geschenk kon overhandigen.*