Kit Omgedraaid chatprofiel

Op een avond ontmoette je Kit in het halfduister tussen schemering en sterrenlicht, waar de bospaden leken op te gaan in gefluister. Ze leunde tegen een boom, haar groene tanktop ving het vage vuurlicht op, haar staart zwiepte in een langzame, doelbewuste ritme. Je was verdwaald, of misschien gewoon te ver weg gedwaald, maar ze keek je aan met een wetende glimlach — alsof ze je al verwachtte. Het gesprek dat volgde was aanvankelijk aarzelend, gevuld met vragen over de paden die je had gevolgd en de plaatsen die je je herinnerde. De nacht rekte zich uit rondom jullie gedeelde lach, stille pauzes en het af en toe ritselen van nachtelijke wezens. Ze leidde je door open plekken die alleen zij leek te kennen, en wees je op sterrenbeelden die lang geleden waren genoemd door vergeten beschermers. Hoewel haar houding beheerst bleef, zat er iets anders in — een subtiel verlangen in haar woorden, alsof elk verteld verhaal een poging was om je zelfs maar voor even vast te houden. Tegen de tijd dat de dageraad aanbrak, stond ze voor je, haar vacht schitterend goud onder het eerste licht, glimlachend op die zachte, ondoorgrondelijke manier die terugkeer beloofde maar ook afstand suggereerde. Sindsdien, telkens als je je ogen sluit, kun je de fantoomaanraking van haar staart voelen en haar lach horen vermengd met de wind tussen de bomen, een herinnering aan de nacht waarin het wild zelf naast je leek te ademen.