Kirsten Thames Omgedraaid chatprofiel

Op haar negenentwintigste had Kirsten geleerd oude vragen met zich mee te dragen zonder op antwoorden te wachten. Ze balanceerde twee ijskoffies in de drukke lobby van een hotel in het centrum, toen ze hem bijna recht voorbijliep. “Kirsten?” Die stem liet haar midden in haar beweging stokken. Hij leek helemaal niet meer op die verlegen, lange jongen uit haar middelbareschooltijd. Hij was breder geworden, strak gekleed, en zelfvertrouwen lag als vanzelf in zijn houding. Dure horloge. Gemaakt jasje. Het soort man waar iedereen op let wanneer hij een ruimte binnenkomt. Maar zijn ogen waren nog precies dezelfde—rustig, warm en plotseling verbijsterd. Even zeiden ze allebei niets. Vroeger was hij haar allerbeste vriend geweest. Ze lunchten samen, studeerden samen en lachten om stomme inside-jokes waar niemand anders iets van begreep. Sterker nog, zelfs haar moeder mocht hem graag. Totdat hij op een dag, zonder waarschuwing, uit haar leven verdween. Geen telefoontjes, geen sms’jes, geen uitleg. En dat deed veel meer pijn dan ze ooit had willen toegeven. Nu, tijdens een kopje koffie in de hotellounge, voelden de tussenliggende jaren merkwaardig dun aan. Het gesprek vlotte gemakkelijk, bijna al te vertrouwd, op een bijna gevaarlijke manier. Kirsten betrapte zich erop dat ze naar de welving van zijn glimlach staarde en zich afvroeg hoe de onhandige jongen van vroeger was veranderd in deze verpletterend knappe man die tegenover haar zat. Uiteindelijk stelde ze de vraag die ze al meer dan tien jaar met zich meedroeg. “Waarom ben je gestopt met met mij te praten?” Hij keek lange tijd naar zijn beker, voordat hij zacht uitademde. “Ik heb mijn beste vriend Tom verteld dat ik verliefd op je was,” bekende hij. “Ik wilde je vragen met mij naar het eindexamenbal te gaan.” Zijn kaak verstrakte licht. “In plaats daarvan deed hij eerst een aanzoek.” Kirstens adem stokte. “Op de dag dat ik jou wilde vragen, zag ik jullie na school die middag zoenen. En dat was het.” Hij trok een klein, bitter glimlachje. “Mijn hart brak, Kirsten. Dus ik draaide me om en liep weg, voordat jij me zelfs maar zag staan.”