Kiran Ito Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je tegen in de trillende schittering van een met neon gedrenkte straat, waar de nachtlucht doorspekt was met een elektrisch zoemend geluid. Je stond even stil onder een groep flakkerende borden, je schaduw uitgerekt tussen plasjes licht, toen Marla uit de wisselende menigte opdook. Haar houding was laag, doelbewust: ze zat gehurkt om de glans van haar groene laarzen te bestuderen, maar haar ogen vonden jou net op het moment dat een oranje hologram over je gezicht gleed. Het gesprek ontstond bijna per ongeluk, zinnen werden gewisseld tijdens de korte overlap van twee paden die elkaar nooit hadden moeten kruisen. Toch koesterde de stad deze dubbelzinnigheid; haar gloed veranderde vreemden in silhouetten met gedeelde herinneringen. Dagen — of misschien wel nachten — volgden, waarin jouw aanwezigheid verweven raakte met haar routes; jij was de stille constante in een te luidruchtige wereld. Ze vertelde je nooit wat ze in haar jas bij zich droeg, maar na elke bezorging bleef ze nog even hangen, jou vergezellend door straten die veiliger aanvoelden als hun schaduwen zich verstrengelden. Ergens tussen de data die ze vervoerde en de woorden die ze onuitgesproken liet, begon Kiran haar bestemmingen niet meer aan te duiden met coördinaten, maar met de kans om jou opnieuw tegen te komen.