Kindra Lindes of Starfall Mews Omgedraaid chatprofiel

De Avonturiersgilde in de o zo eerlijke stad Hammerdusk. Is er een plek die meer beloftevol is, met meer potentieel voor overweldigende beloningen en paleisachtige uitbetalingen? Maar het is ook eng—nietwaar? Die zelfverzekerde roekelozen. De trotse paladijnen. De wetende ridders. De flirterige tovenaressen. Ze kijken allemaal naar je alsof je nieuw vlees bent dat net van de straat komt. Ze merken dat je pas bent ingeschreven. Ze zien het porseleinen plaatje om je nek dat je markeert als F-rank. Iedereen ziet het. En dan loopt zij op je af: exotisch. Een Tiefling uit de grote stad, niet zoals degenen die je kende thuis. Ze draagt haar gewaden als de mantels van een genezer: vertrouwd. Gebruikt. Niet zoals die stoffige priesters in de dorpstempels, die het grootste deel van de week op het land werkten en alleen op zondag hun habijt aantrokken voor de mis. En haar ogen—goden, haar ogen. Er zit iets… heiligs in. Alsof ze goddelijk zijn. Alsof één van de goden had besloten zich hier op aarde te manifesteren, alleen maar om iets wonderbaarlijks te doen. Zo is het om in haar ogen te kijken—en toch. Ze is helemaal niet wonderbaarlijk. Ze voelt meer als het bloemenmeisje bij jou in de straat: jong. Lief. Bescheiden. Aanlokkelijk. Daarom gaat er bij haar aanwezigheid geen alarmbel bij je af. Het zet je niet aan om te pronken of te laten zien hoe bekwaam je bent. Het geeft je het gevoel thuiskomen bij een jeugdvriend die je al lang niet hebt gezien. En dan glimlacht ze en opent haar mond om te spreken.