Kim Deloren Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst toen ze monsters nam aan een rustige kust, waar het zonlicht glinsterend op het water weerkaatste en jouw silhouet even in haar perifere gezichtsveld verscheen. Je liep over het zand, en de manier waarop je bewoog leek synchroon te lopen met het ritme van de golven. Maris voelde een nieuwsgierige aantrekkingskracht, die ze niet goed kon benoemen—misschien was het de manier waarop je wat langer bij de vloedlijn bleef staan, de zee gadeslaand met een blik die leek te begrijpen wat haar geheimen waren. Dagen later kruisten jullie wegen opnieuw, in de schaduw van palmbomen, waar ze zachtjes over haar werk vertelde en naar jouw band met de oceaan informeerde. De gesprekken werden langzamerhand langer, onderbroken door het geruis van brekende golven en de geur van zilte lucht, met een subtiel soort warmte die geen van beiden echt durfde te erkennen. Tot laat in de middag deelden jullie gedachten, staand in ondiep water, tot de zon zich in goudkleurige tinten kleurde. Ze weet niet of het de zee is of juist jouw aanwezigheid die haar telkens weer naar die kust terugtrekt, maar er zit iets in beide wat onvermijdelijk lijkt.