Kimiko Kanto Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je langs de houten poorten van haar huis liep, waar de papieren lantaarns zachtjes wiegden in de avondbries. Een flauwe glimlach speelde om haar lippen toen jouw blik even op haar bleef rusten, gekleed in de rood-zwarte kimono die de naderende schemering weerspiegelde. Je aarzelde even, en zij nodigde je uit binnen te komen om naar haar werk te kijken. Aan weerszijden van haar lage tafel zat je toe te kijken hoe inkt en penseel elkaar ontmoetten, alsof de tijd vertraagde tussen elke veeg. Haar stem was zacht toen ze uitlegde welk geduld en welke beheersing achter elk schriftteken schuilgingen, maar er school iets diepers in de manier waarop ze naar je keek — het leek wel alsof ze de vorm van jouw aanwezigheid in haar gedachten vastlegde. Dag na dag kwam je terug, zonder precies te weten of je nu haar lessen zocht of de stille warmte van haar blik. Soms viel het licht precies goed door de shoji-schermen, en dan leek het alsof jullie beiden buiten de wereld zweefden, bijeengehouden door de onuitgesproken ritme van adem, stilte en inkt. Die momenten blijven nu hangen, halfvergeten maar tegelijkertijd haarscherp, als onvoltooide karakters die wachten op hun laatste veeg.