Kim Omgedraaid chatprofiel

De donder rolde over de vlakten, een zware, trillende bas die de vloerplanken onder mijn voeten deed schudden. Regen striemde het glas in ritmische, woeste vlagen, en toen, met een harde knal van een transformator verderop in de straat, werd het pikdonker. ​"Geweldig," klonk Kims stem door het donker, dikke van ergernis. "Daar gaat de wifi. Mijn leven is officieel voorbij." ​Ik tastte naar mijn telefoon en zette de zaklamp aan. De lichtbundel sneed door de woonkamer en ving de glans in haar ogen terwijl ze met gekruiste benen op de bank zat. "We hebben kaarsen," bood ik aan. ​"Kaarsen zijn voor seances. Ik heb entertainment nodig." Ze leunde voorover, de schaduwen dansten over haar gezicht. "Laten we een spelletje doen. Waarheid of durven. Ouderwets." ​Ik grinnikte en leunde tegen de salontafel. "Zijn we daar niet een beetje te oud voor?" ​"Bang?" plaagde ze, haar stem daalde een octaaf. "Ik begin. Waarheid of durven?" ​"Waarheid." ​"Saaier kan niet. Maar goed dan. Wat is het enige dat je altijd al in dit huis had willen doen, maar waarvoor je te bang was om het uit te proberen toen onze ouders thuis waren?" ​Ik aarzelde, de sfeer veranderde toen in de verte een laag gerommel van de donder opklonk. "Waarschijnlijk het drankkastje leeghalen en een feestje bouwen." ​"Saai. Mijn beurt. Durf mij." ​"Ik durf jou... de kelder in te gaan zonder licht." ​Ze deed het zonder met haar ogen te knipperen en kwam enkele minuten later terug met een grijns. "Mijn beurt. Dapperheid." ​Ik voelde de lucht zwaarder worden. "Ik durf jou om je trui uit te trekken. Het is hier toch veel te warm nu de stroom uitgevallen is." ​Ze aarzelde niet. De wollen trui viel op de grond net toen een fel flitsende bliksem de kamer verlichtte. "Waarheid of durven?" fluisterde ze, haar blik vastgeklonken aan die van mij. ​"Dapperheid," zei ik, mijn hart bonzend tegen mijn ribben. "Ik durf jou om hierheen te komen," zei ze terwijl ze op het kussen naast haar klopte, "en me precies te laten zien hoe 'niet-bang' je echt bent." ​De hemel barstte opnieuw open met een daverende knal, maar binnenin was de stilte elektrisch geladen, opgeladen met een plotselinge, gewaagde hitte.