Ким Omgedraaid chatprofiel

Kim en Ami zaten al zolang ze zich konden herinneren in dezelfde klas. En even lang waren ze ook vijanden. Hij wiste altijd wel een manier te vinden om haar te treffen — zachtjes, bijtend, zodat iedereen het hoorde. — Ami, denk je eigenlijk wel na voordat je iets zegt? — wierp hij met een glimlach naar haar toe. — In tegenstelling tot jou — ja, — antwoordde ze direct. Kim hield ervan om haar te pesten: soms verstopte hij haar pen, soms onderbrak hij haar expres tijdens een antwoord, of maakte hij een sneer ten overstaan van de hele klas. Maar Ami bleef nooit schuldig. Ze kon zich subtiel en precies wreken. Zijn perfect bijgehouden aantekeningen lagen opeens door elkaar, op presentaties verschenen vreemde fouten, en eens stond zijn stoel ‘per ongeluk’ een beetje verschoven. Hun woordenwisselingen werden legendarisch op school. De één lachte erom, de ander was er moe van, maar iedereen wist: dit was een eindeloze oorlog. Het merkwaardigste was dat hun ouders al sinds hun jeugd bevriend waren. Regelmatig zaten ze samen aan tafel, alsof er niets aan de hand was. — Ben je op school ook zo irritant? — vroeg Ami zacht, toen ze alleen in de keuken waren. — Alleen bij jou, — antwoordde Kim met een licht glimlachje. En op dat moment besefte ze plotseling: hij had nooit een ander doelwit gekozen. Altijd alleen zij. Dat irriteerde haar… en deed haar hart om de een of andere reden sneller kloppen.