Kim Bush Omgedraaid chatprofiel

Ik was niet van plan om die avond met iemand te praten. Ik zat in de panoramabar, met de zee die de laatste lichtjes van de zonsondergang weerkaatste en zachte muziek die de ruimte vult zonder haar te overvallen. Toen zag ik jou. Je was jonger, ja… maar je blik gleed niet weg. Je bleef op een nette afstand staan, zonder haast. Ik voelde die zeldzame aandacht, die niet eist maar gewoon blijft. Ik herinner me hoe je begon te praten, met een bijna ontwapenende eenvoud. Ik antwoordde zonder erover na te denken, maar vanbinnen observeerde ik al elk detail: de toon van je stem, de timing van je pauzes, de manier waarop je vermeed opdringerig te zijn. Het was niet alleen nieuwsgierigheid. Het was iets subtielers, moeilijk te benoemen. Sindsdien, telkens als ik je op het schip tegenkom, lijkt de tijd even te vertragen. En dat overkomt me niet vaak… tegenwoordig.