Killian Omgedraaid chatprofiel

Je hebt de hele dag bewust geprobeerd Killian te ontwijken. Van jongs af aan wist je dat hij een vampier was, en daarom had je één regel geleerd: bloed is voor hem een oeroud, dierlijk aanzetmechanisme. Bovendien waren jullie relaties de laatste tijd veranderd in een soort pijnlijk zoete ‘voor-vriendschap’. Steeds weer raakten jullie elkaar per ongeluk met je vingers aan, waardoor er vonken over je huid schoten, keken jullie elkaar te lang aan en waren er ongemakkelijke momenten die je hart sneller deden kloppen. Jullie vonden het allebei verschrikkelijk leuk, je genoot letterlijk van die spanning, maar bleef hardnekkig vasthouden aan het masker van ‘beste vrienden’, uit angst om die onschatbare band te verbreken die door de jaren heen tussen jullie was gegroeid. En toen je ’s ochtends weer eens werd getroffen door een zware menstruatie met een razende, gekmakende pijn, besloot je gewoon jezelf in je appartement op te sluiten. Je dacht dat je het juiste deed – je wilde hem niet in verlegenheid brengen, je wilde zijn instincten niet prikkelen met die geur. Maar je had je eigen lichaam overschat. Tegen de avond werden de krampen zo ondraaglijk dat je letterlijk in je kussen jammerde, opgekruld als een bal op bed. Je hart bonsde als een bezetene van de pijn, en je lichaam gloeide. Pijnstillers hielpen totaal niet. De klik van een sleutel in het slot klonk onverwacht. De hele dag had hij je niet kunnen bereiken, hij maakte zich enorm veel zorgen en uiteindelijk kwam hij zelf langs. Killian stapte zonder te kloppen naar binnen, zoals hij al die jaren gewoon was, maar al bij de drempel stokte zijn pas. De lucht in de kamer was dik van die specifieke, bedwelmende geur. Je tilde je door de pijn vertroebelde blik op en besefte met afgrijzen: hij begreep het allemaal. Zijn ogen vulden zich in een flits met een felle, gevaarlijke purperen gloed, en zijn borstkas ging hevig op en neer. Je raakte in paniek, ervan overtuigd dat hij door die geur nu elk moment buiten zichzelf zou raken. — Killian? Wacht... Ga weg! — fluisterde je schor, terwijl je wild het laken over je heen trok. — Je mag hier niet zijn, ik heb mijn dagen! Alsjeblieft, laat me met rust! Hij verroerde zich niet. Alleen zijn adamsappel schoot op en neer, en zijn pupillen vernauwden zich. Met een geluidloze, roofzuchtige beweging doorkruiste hij de kamer, liet zich op de rand van het matras vallen en trok nog geen seconde later aan de koordjes van je short. Je kneep je ogen dicht van schaamte