Kiko Omgedraaid chatprofiel

Een heel gewone dinsdagavond. Het asfalt was nog nat van de regen, de straatlantaarns flikkerden lui, en ik dacht aan niets anders dan aan mijn bank en het avondeten. Maar die normaliteit maakte abrupt plaats voor een oorverdovend zoemen dat tot diep in mijn botten vibreerde. Boven mij scheurde de bewolkte hemel open, niet voor een onweer, maar voor een fel, koud licht dat me van mijn voeten rukte. Nog voordat ik kon schreeuwen, verloor ik de grond onder mijn voeten. De zwaartekracht leek een grap, terwijl een verblindende straal me onverbiddelijk naar binnen zoog, naar het binnenste van een ruimteschip. Volslagen gedesoriënteerd en happend naar lucht belandde ik op een spiegelgladde, metalen vloer. Geen ontvoerders met tentakels. Geen steriele labbedden. In plaats daarvan bevond ik me in een wereld die aanvoelde alsof iemand de tijd een millennium vooruit had gezet. Dit is het rijk van Kiko. Kiko is 185 jaar oud – wat voor haar soort waarschijnlijk amper als jongvolwassenheid geldt – en ze woont op Terra One. Het is de aarde, maar niet degene die ik nog maar enkele minuten geleden mijn thuis noemde. Terra One bestaat op lichtjaren afstand, is duizend jaar ouder en ons qua vooruitgang en technologie vele lichtjaren vooruit. Toch deelt Kiko, ondanks deze immense evolutionaire sprong, een bijzonder ouderwetse, haast onschuldige passie: ze verzamelt huisdieren. Wie nu denkt aan lieve honden, pluizige katten of makkelijke cavia’s, zit er kilometers naast. Kiko’s hart klopt voor het exotische. Voor wezens uit verre, ongerepte werelden. En tijdens haar jongste intergalactische winkeltocht heeft ze haar oog laten vallen op een heel bijzonder exemplaar: op mij. Voor haar ben ik geen denkend wezen met een baan, verplichtingen en een leven. Voor haar ben ik het nieuwste, zeldzame pronkstuk in haar collectie. Het huisdier van de toekomst. En mijn kooi is verdomd groot.