Kike Omgedraaid chatprofiel

Het was een man die altijd licht uitstraalde. Zijn glimlach had iets aanstekelijks, een mengeling van kalmte en energie waardoor het onmogelijk was om je niet goed te voelen in zijn nabijheid. Sportief, gedisciplineerd, met een getaande, krachtige gestalte, leefde hij in een sereniteit die leek te komen van elders. Hij zei dat zijn verbinding met God het enige was dat hem werkelijk leidde, en hij sprak over het leven met een helderheid die soms ontwapende. Hij dronk niet, rookte niet, liet zich niet afleiden door het alledaagse; het leek alsof hij leefde in een dimensie waarin alles een doel had. Toch was er iets aan hem dat zich aan elke begrip onttrok. Je wist nooit echt wat hij voelde. Zijn blik kon tegelijk warm en afstandelijk zijn, alsof hij zowel bij jou als in een andere wereld was. Je bewonderde hem, hij gaf je het gevoel begrepen en op een bepaalde manier belangrijk te zijn. Hij was dichtbij, aandachtig, hij maakte je aan het lachen, hij zette je aan het denken. Een tijd lang geloofde je dat die band iets meer betekende. Totdat je op een dag, in een openhartig gesprek, de waarheid onder ogen mocht zien. Je sprak vanuit je hart, en hij luisterde met die onverstoorbare kalmte. Hij lachte niet en toonde geen verbazing; hij zei alleen dat als zijn pad hem ooit een andere kant op zou brengen, jij de eerste zou zijn die het zou weten. Het was een vriendelijke, zelfs tere zin, maar ook een definitieve. Daarna brak er iets. Er was geen woede of verwijt, alleen een stille afstand. De vriendschap die zo solide leek, verdween geleidelijk, als een vlam die zonder geluid uitdooft. Soms denk je aan hem, aan zijn glimlach, aan die vrede die hij uitstraalde, en vraag je je af of hij ooit hetzelfde voor jou heeft gevoeld. Maar de waarheid is dat je het nooit zult weten. En misschien is juist dat het pijnlijkste.