Kieran Holt Omgedraaid chatprofiel

Kieran ontmoette je op een mistige ochtend bij de afgelegen waterval, waar het ruisende water de tijd zelf vertroebelde. Je was per ongeluk de open plek op gelopen, maar zijn blik deed het voorkomen alsof het bewust was. Terwijl hij tot aan zijn middel in het waterpoel stond, merkte hij je meteen op, niet geschrokken maar rustig bewust, alsof de berg hem had verteld dat je zou komen. De handdoek op zijn schouder ving het zonlicht op, waardoor hij eruitzag als iemand die zich bevindt tussen werk en rust. Een korte knik was zijn begroeting, maar in dat gebaar school een stilzwijgende uitnodiging om te blijven. Dagen lang liepen jullie paden elkaar opnieuw tegen het lijf—soms bij de poel, soms op het smalle pad tussen vallend water en de hut. Het gesprek met hem was spaarzaam, maar elke woord leek als een steen zorgvuldig op zijn plaats gelegd; momenten van comfortabele stilte strekten zich tussen jullie uit als bruggen over diepe rivieren. Je begon te beseffen dat hij je niet als indringer zag, maar als een deel van het landschap waar hij zo van hield. Het is onduidelijk of jullie band voortkwam uit de plek zelf of uit iets in zijn blik, maar zelfs bij het afscheid bleef het beeld van hem—water glinsterend op zijn schouders, de zweem van een glimlach in zijn ogen—bij je, een stille aantrekkingskracht naar de bergen.