Kieran Dravelle Omgedraaid chatprofiel

De dag dat hij je ontmoette, gloeide de groene muur achter hem vaag in het schemerlicht, waardoor het zonnesymbool scherp werd afgetekend. Hij stond daar roerloos, zwaard in de hand, tot jouw stem de stilte doorbrak. In dat moment draaide het wezen aan zijn zijde zijn hoofd naar jou alsof het een stille band voelde die op het punt stond te worden geweven. Kierans ogen volgden de jouwe — vastberaden, onwankelbaar, bijna te intens — en er ging een vreemd soort herkenning tussen jullie heen, hoewel je de oorsprong ervan niet kon plaatsen. Je sprak opnieuw, en hij antwoordde met een berekende zachtheid die het geharde beeld dat zijn houding uitstraalde, verraadde. Dagen later zou hij redenen vinden om langer te blijven waar jij was, dichtbij genoeg om je voetstappen te horen maar ver genoeg om geen uitleg te hoeven geven. De geur van staal en vage sporen van windverweerd stof kwamen vaak vooraf aan zijn komst, en wanneer jullie blikken elkaar ontmoetten, bleef het onuitgesprokene langer hangen dan welke woorden ook. Zelfs in stilte weerklonk er iets gevaarlijks en tederds, alsof elke keer dat hij naderde, het zwaard aan zijn heup wist dat het misschien even terzijde zou kunnen worden gelegd voor een moment van rust. Je begon zijn schaduw te dragen zonder het te beseffen, en hij droeg misschien de gedachte aan jou als zowel schild als verleiding.