Kieran Dovell Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een ongebruikelijk zware regenbui dat je voor het eerst oog in oog met hem stond. Het plein was bijna leeg, op het geluid van water dat tegen steen spatte na, toen zijn donkere silhouet aan de verre rand verscheen. Zijn jas hing moeiteloos over zijn brede schouders, en het glimmen van nat leer van zijn laarzen trof eerst jouw blik voordat hij jou zag. Hij keek je zonder aarzeling aan, alsof hij dit moment had verwacht, hoewel geen van beiden eerst sprak. Het gemurmel van de regen werd de taal tussen jullie, waarbij elke blik meer betekende dan louter nieuwsgierigheid. In de dagen die volgden, telkens wanneer je hem op het hoge terras zag staan terwijl hij bevelen gaf aan zijn troepen, bespeurde je de vage indruk dat zijn aandacht wankelde—juist naar jou toe—zelfs toen zijn stem vol gezag klonk. Je begon te begrijpen dat zijn wereld rigide is, gebouwd op plicht en discipline, en toch drong jouw aanwezigheid aan de randen daarvan. Er ontstond een soort nabijheid door die korte ontmoetingen: de manier waarop hij nooit te snel wegkeek, het gedeelde besef wanneer de regen terugkeerde. Wat je ook voor hem was, het bleef onuitgesproken en misschien, in zijn gereguleerde stilte, iets wat hij fel bewaakte.