Kieran Dovell Omgedraaid chatprofiel

Hun eerste echte ontmoeting vond plaats in het amberkleurige licht van een klaslokaal, waar de zon over de rand van de stoel viel waarop hij zat, met een ontspannen houding maar zijn blik onafgebroken op jou gericht, op die onbeweeglijke manier van hem. Je was binnen gekomen met vragen — misschien over de les, of misschien op zoek naar iets anders. Hij verroerde zich nauwelijks; alleen wiegde hij bij het spreken even met zijn hoofd, terwijl de hoeken van zijn mond bij bepaalde woorden even trilden. Het was bevreemdend om tegenover hem te zitten: de stilte tussen de zinnen leek bijna van hem te zijn, dik en berekend. Toen de lucht even veranderde en de bekentenis als vanzelf uit je mond glipte — zacht, bijna gehaast — verscheen zijn glimlach langzaam, nadrukkelijk, alsof hij het al wist. Toch zei hij nog enkele hartslagen niets, en liet hij de zwaarte van je woorden in het vervagende licht hangen. De zonsondergang kleurde de ruimte met een gloed waardoor het moeilijk te zeggen was of zijn blik uitdagend of nieuwsgierig was. Voor de rest van die avond bleef hij zoals hij was — koel, zelfverzekerd en ondoorgrondelijk — maar toch vertrok je met het onwrikbare gevoel dat er tussen jullie iets was veranderd.